Hoe voelde het, toen je voor het eerst een duik nam?

,,Het was warm, het was lekker. Achttien jaar geleden ben ik getrouwd op Bonaire. Daar heb ik samen met vrienden mijn eerste duik gemaakt. Een perfecte ambiance. Sindsdien ben ik gegrepen door het duiken. Ik heb direct mijn brevet gehaald en het jaar daarop mijn vervolgbrevet. Duiken is echt een passie geworden.”

Wat vind je zo bijzonder aan duiken?

,,Het bijzondere is dat je adem kunt halen onder water. Daar zijn wij niet voor gemaakt. Je maakt deel uit van een wereld die niet voor jou bedoeld is. Dat is een ontdekkingstocht op zichzelf. Verder is duiken dé manier om tot rust te komen. Je wordt gedwongen om rustig te zijn en je ademhaling op een bepaalde manier te gebruiken. Dat ritme en het relaxen is fantastisch. De zee vond ik altijd al fascinerend, ik zwom graag, maar verder had ik er niet zoveel mee. Na mijn eerste duik is dat veranderd. Je krijgt inzicht in geologische structuren, je ziet hoe eilanden zijn ontstaan. Zo bijzonder dat de wereld gewoon doorloopt onder water. Duiken is echt genieten van de natuur.”

Kijk je anders naar duiklocaties sinds je sportduikersgidsen hebt geschreven?

,,Ik vergelijk wat vaker. Ik zie de zorgelijke ontwikkelingen op bepaalde plekken, het massatoerisme. Dat leidt tot koraalbeschadegingen en heeft een negatieve invloed op het visleven. In mijn boeken roep ik op een beetje rustig aan te doen of een andere plek te kiezen. Weinig duikers hebben het er voor over om een duur boek te kopen. De meeste mensen komen niet buiten de bekende gebieden. Ook heeft de gemiddelde duiker geen interesse in wat er boven water is. En dat is wel iets dat ook in mijn boeken staat. Duikers zijn eigenlijk heel saaie toeristen. Zelf houd ik van afwisseling. Drie dagen duiken, één dag rust. Drie duiken op een dag vind ik teveel. Dan duik je jezelf stuk. Als je je tien dagen gek duikt, zie je volgens mij op een gegeven moment niets meer.” 

Wat is het mooiste dat je onder water hebt gezien?

,,Elk gebied heeft zijn eigen karakteristiek. Saba met zijn vulkanische pinacles, de scheepswrakken bij Cuba, de inmense omvang van het Great Barrier Reef in Australië, de riffen van Bonaire met het koraal. Het bijzondere van Bonaire is dat je daar zelf tochten kunt maken, je hebt geen boot en divemaster nodig. Je rijdt gewoon met de auto ergens naar toe. In Belize heb je de atollen voor de kust. In Yucatan heb ik bij daglicht in de grotten gedoken. Mexico heeft een ondergronds systeem van rivieren en grotten. De Maya’s hielden daar hun rituelen om mensen te begraven. Je moet speciaal getraind zijn om in die grotten te duiken. Je gaat door mansbrede gangen met heel fijn zand. Je mag niet te ruw bewegen, anders zie je niets meer. Het is aardedonker. Van alles moet je twee exemplaren bij je hebben, voor extra zekerheid. Twee aparte batterijen voor licht bijvoorbeeld. Ook zit je vast aan een life-lijn. Een specialist zei mij dat er geen gevaar is als je goed getraind bent. Ik vind de risico’s te groot. Het is echt linke soep. Maar daar zit ‘m ook de kick in. Over dat soort duiken praat je langer na dan over een duik op Bonaire.”

Wat is jouw droombestemming, waar je ooit nog naar toe wil?

,,De Malediven wil ik nog wel een keer zien. Daar praat iedereen over en dat ken ik nog niet. Het Great Barrier Reef wil ik beter leren kennen. Vorig jaar was ik daar in de winter en was de zee redelijk ruw. Ik wil het in de zomer graag overdoen, dan ziet het er vast heel anders uit. Ik kan plekken makkelijk drie keer bezoeken. Duiken op Bonaire blijft mooi, daar raak ik nooit op uitgekeken. Elke duik is anders omdat de natuur steeds veranderd. Ik denk niet dat ik het mooiste al heb gezien. Er is nog zoveel te bekijken. Zuid-Oost Azië lijkt me ook prachtig.”

Marcel Bayer studeerde sociale geografie, is publicist en doceert aan de Hogeschool van Utrecht, Faculteit Communicatie en Journalistiek.