Malediven: Hanifaru Bay of toch niet
Hetzelfde einddoel als Rob, Riana en Astrid maar dan 2 weken later. Tijdens de trip van onze 3 clubgenoten krijgen we al smsjes dat het super is met veel manta's en dergelijke maar dat het weer slecht is. Wij hopen op beter weer en we hebben geluk. De wind is gaan liggen, de zon is gaan schijnen, het geluk lacht ons toe. We worden door Bas van de Mee opgewacht op de luchthaven, maken kennis met de rest van de groep, 4 amerikanen, 4 belgen en 6 nederlanders inclusief ons. Als iedereen de koffers heeft worden we naar de boot gebracht en krijgen we een korte briefing over de boot en krijgen we onze hut toegewezen. We maken ook kennis met de 2e gids Christian, hij komt uit Denemarken. De boot is prima en in de loop van de week blijkt ook de verzorging en het eten dik in orde te zijn. Gelukkig mogen we al snel in het water want daar komen we voor. Duiken, zoveel als mogelijk. We beginnen op een simpele stek met weinig stroming zodat we rustig kunnen kijken of we voldoende lood hebben enzo. De duik is leuk met een paar schildpadden en een aantal scholen vis.
De volgend ochtend gaan we naar Manta point, een poetsstation voor manta's. We worden gedropt en moeten nog een flink eind zwemmen tot het poetstation, maar al op het moment dat we erin springen zien we de eerste manta's al. We blijven hangen en foto's maken, want dit is wel erg leuk. Tot Bas ons komt halen, we moeten meekomen naar het poetsstation. Hier is het een drukte van belang en dan bedoel ik niet de duikers (we liggen met ons 16en in het water). Op het poetsstation zitten minstens 16 manta's. En ze blijven terug komen, de tijd gaat veel te snel om. We moeten alweer naar boven. Zelfs Christian komt juichend boven, zoveel heeft hij er hier nog nooit gezien. We hebben hier nog een aantal keer gedoken, maar dan met veel meer duikers en veel minder manta's. Wel zien we hier nog een groep Devil ray's oftewel Mobula's. De eerste duik was echter perfect. We besluiten om niet naar Hanifaru bay te gaan, vanwege het weer van afgelopen weken. Het zicht schijnt minder dan 1 meter te zijn en ook manta's worden op dat moment niet waargenomen.
De derde dag worden we gewaarschuwd dat we naar een heftige duikstek gaan, waar het behoorlijk kan stromen. Dit is Kandooma Thila. Het is een eilandje onder water en deze begint op omstreeks 16 meter diep. Het is een must om zo snel mogelijk te zakken en je vast te grijpen aan het rif. Daarna is het tijgeren naar het stroompunt. Het punt waar de stroming op het “eiland” komt en daar breekt. Een aantal duikers wordt afgeraden om deze duik te maken en ook het meenemen van camera's wordt niet aanbevolen. De eerste duik die ochtend is het zover. We gaan met de dhoni naar de stek en springen zo snel mogelijk in het water. We zakken als en baksteen en in het begin denk je dat het niet zo erg stroomt. Totdat de thila opdoemt, je ziet het rif onder je wegschieten en denkt bij jezelf, waarom zak ik niet sneller. Dan ben je er eindelijk, je ligt op het rif in de stroming en klautert naar voren. We lagen niet heel erg gunstig en zijn een stukje naar voren gegaan.
De automaat ging blazen als je je hoofd niet in de goede stand hield. De bellen van onze collega duikers die voor ons lagen gingen horizontaal over ons heen. We zijn uiteindelijk naar de zijkant geklommen en hebben ons met de stroming mee langs het rif laten gaan. Hier zagen we een prachtig schouwspel van grijze rifhaaien, een school makrelen en een adelaarsrog. Het vervelende van deze stek is dat het rif steeds dieper wordt en je dus al redelijk gauw in deco zit, een erg kort duikje dus.
Op zoek naar het volgende: de walvishaai. Hiervoor gaan we naar het Ari atol en ja hoor, er wordt er een gezien. Wij hebben echter de pech om achter in de groep te liggen en dus alleen een schim ervan te zien, maar de rest van de groep heeft hem redelijk kunnen bekijken. Omdat niet iedereen de walvishaai goed heeft gezien maken we een d-tour om nog een kans te maken op een walvishaai. Dit lukt echter niet, maar we hebben wel nachtgesnorkeld met etende manta's. Ze komen op je afzwemmen met hun bek wagenwijd open. Het maakt ze niet uit dat je er ligt en af en toe moet je uitwijken zodat ze niet tegen je aanzwemmen. Wat hebben we heerlijk geslapen die nacht.
Nog een memorabele duik is een duik van een uur met alleen maar grijze rifhaaien. Ze komen af en aan. Het stroomt bijna niet, we liggen op 15 meter en deco is dus ook geen probleem. Een geweldige show, hiervoor ga je naar de Malediven. Ook op het Rashdoo atol maken we nog een duik met grijze rifhaaien en adelaarsroggen en dan wordt het tijd om terug te keren richting vliegveld. Maar voor we vertrekken mogen we nog een duik maken op de Maldives Victory. Een wrak waar luxe artikelen op werden vervoerd en naast de luchthaven is gezonken. We zijn de enige duikers op de boot. Volgens de briefing kunnen we in de ruimen, maar moeten we oppassen om overige ruimten in te gaan. We zwemmen snel het hele schip rond om bij de achtersteven te eindigen. Hier zit de stuurhut en nog een aantal hutten. We zwemmen bij eentje binnen en komen en intacte badkamer en toilet aan. Waarschijnlijk de kapiteinshut. Er is net ruimte voor ons tweeën om de hut te verkennen en dan breekt de decotijd weer aan. We maken de opstijging langs de ankerlijn en de laatste duik van de vakantie is een feit.
Wat ons betreft een heerlijke vakantie en zeker voor herhaling vatbaar.
Willem en Jeanette
