background image
Reisverslag: My Dinasha: Manta's manta's en nog eens manta's - Dive & Travel
A   AA   AAA

Reisverslag

My Dinasha: Manta's manta's en nog eens manta's


Eindelijk is 25 september aangebroken. Vandaag begint onze trip naar de Malediven. Na alle filmpjes over alle manta’s en walvishaaien liggen de verwachting erg hoog.
  
De honden bij de oppas gebracht en op naar Schiphol. Op Schiphol stond Astrid al op ons te wachten. Carla, Joyce en Marion waren met Astrid meegekomen. Helaas hadden we geen grote prijs gewonnen in de staatsloterij, dus Marion haar koffer kon weer terug de kofferbak in.
Na een reis van bijna 24 uur zijn we, via Dubai eindelijk aangekomen in de Malediven. Vanuit de lucht zagen we alle prachtige atollen al liggen. Met de piloot konden we meekijken hoe de landing ging. Voor en naast ons zagen we veel water, maar de piloot kreeg het toestel ruim voor het einde van de landingsbaan tot stilstand.
  
Op het vliegveld maakten we kennis met de rest van het duikgezelschap, waaronder bij de meeste duikers bekende Karin, Linda en Linda.
 Vanaf het vliegveld gingen we met de dhoni naar onze boot “MY DHINASHA”. Onderweg zagen we nog een idyllisch kapelletje, waar makkelijk door bepaalde mensen getrouwd had kunnen worden. Blijkt het eiland ook nog eens Paradise Island te heten, dus dit zegt genoeg.
 
Aangekomen op de boot, werden we hartelijk welkom geheten met een plaatselijk drankje, iets met kokosmelk. We laten in het midden of dit lekker was.Tijdens het drankje werden de bootregels verteld en de kamers verdeeld. Hierna konden de koffers uitgepakt en kon eindelijk de korte broek aan.
Op de dhoni hebben we onze setjes opgebouwd en moesten we ons klaarmaken voor de briefing van de checkduik.
 
Met de dhoni op weg naar Lankan Finoldhu, ook wel Mantapoint genoemd. Dit rif staat bekend om de drie poetsstations voor manta’s. Uit ervaring weten we dat de naam niet altijd wat zegt. Toch werd er aangeraden de camera mee te nemen. Rob en Astrid deden dit ook.
 

De duik begon als een echte checkduik. Het koraal was bijna overal dood, met af en toe een zeer mooie anemoon met halsband clownvisjes. Op 20 meter lag er een meter brede gevlekte pijlstaart rog. Rob probeerde een mooie foto te maken terwijl een witpuntrifhaai om Rob heen cirkelde om te kijken wat daar voor lekker hapje rond zwom. Achter ons werd er ineens driftig met een shaker geschut. Na Rob van zijn haai te hebben gered, zijn we toch maar even gaan kijken. Onze gids, Bas, had beloofd alleen zijn shaker te gebruiken als er manta’s of haaien te zien waren.Daar bij het poets station zat 1, nee 2 oh kijk nou nog 1, wel 3 manta’s die daar om beurten gepoetst werden en ons alle tijd gaven om foto’s te nemen van alle posities.
De spanwijde van de Manta’s was tussen de 2 en 4 meter, nee we waren nog niet in stikstofnarcose, GEWELDIG!!!!!!!!! Zie onze zelfgemaakte foto.We zijn opslag vergeten dat we al 27 uur in touw zijn.
Na de duik stond het eten klaar. Als hongerige wolven vielen we aan op al het lekkers wat de kok voor ons klaargemaakt had.
Na het eten en het heerlijke gevoel van deze eerste duik, ging om 19.00 uur bij iedereen het licht uit.
 
 
Dag2
Helaas deze duik hebben we geen manta’s gezien, de andere mensen uit de groep zagen ze wel.
Wel hebben we een hoop ander moois gezien en daar de nodige foto’s van genomen.
 
Na het ontbijt lekker een uurtje relaxen op het zonnedek, helaas zonder de zon. Om 10.30 was het tijd voor de volgende duik. De meeste stemmen gelden en we gingen weer duiken op Mantapoint. We wisten inmiddels de weg. En ja hoor ze waren er weer, zeven dit keer. Zo mooi hoe deze beesten zich door het water bewegen. Sommigen misten een deel van hun vin. Waarschijnlijk heeft een haai dit op zijn geweten. Na 45 minuten moesten we toch weer naar boven. Nog een paar keer omkijken…. en dan toch maar de decoboei oplaten en een safetystop maken.
 
Na de duik stond de overvloedige lunch weer voor ons klaar. Lekker nagenieten van de manta’s door bij iedereen zijn of haar gemaakte foto’s en video’s te bekijken. De ene foto was nog mooier dan de andere.
Voor de laatste duik stond er een duik op een “Tila” gepland, maar na een unaniem verzoek aan de gids werd ook de derde duik Mantapoint. Het zicht was een stuk slechter. Na een 20 minuten rond het poetsstation wat rondzwemmen en wachten op de manta’s werd ons geduld beloond, ze waren er weer. Het nemen van foto’s was een stuk moeilijker door het sediment in het water.
Wat een dag. Wat zullen wij heerlijk dromen.
 

Dag 3
Er werd. weer om 05.30 uur op de deur geklopt , snel een bak koffie, een koekje en de briefing. Dit keer staat het HP reef op het programma. HP, ik weet het niet, vast wel een afkorting voor iets. Laten we het op High Pressure houden. Zou zo gelegen tussen twee eilanden en middenin een kandu best wel eens wat stroming kunnen zijn. HP reef is 100x100 meter steekt vanaf de bodem van 40 meter omhoog. De bovenkant is 9 meter onder het wateroppervlak. Het is tevens een geschermd rif.
Na de afdaling een mooie koraaltuin met veel rifvis. De stroming viel mee, behalve in de staart van de duik. Toen kwam de stroming pas goed op gang..
De tweede duik was om 11.00 uur op onze tot nu favoriete stek Mantapoint. We werden dit keer goed gedropt. Bijna bovenop het poetsstation, dat nu meer leek op Schiphol in de spits. Bijna een uur lang een komen en gaan van manta’s. Hetzelfde beeld als bij Schiphol als alle vliegtuigen achter elkaar hangen om de landing in te kunnen zetten. We hadden allemaal een mooie stek die we dus ook niet meer verlaten hebben, een echte spottersplek. Een keer kwam Rob te dichtbij en kreeg een lel van een manta op zijn camera. Na bijna een uur waren de geheugenkaarten en de cameratape bijna vol. Een goede reden om op te stijgen of was het de lucht in de fles van nog maar een paar bar wat voor ons de reden was tot het verlaten van de spottersstek. Nou, ja, werkelijk een van de mooiste duiken ooit. Manta’s, manta’s en nog eens manta’s en alleen wij en geen andere duikers van andere boten.
Het enthousiasme was aan boord ook nog lang te horen. En niet eens op de Hani faru aangekomen, waar het mogelijk nog extremer is.
 
De derde duik om 15.13 uur was op Nassimo Thila, weer een rif dat omhoog komt met een grote kandu door het midden. We verwachten veel stroming, maar het viel uiteindelijk mee. Veel rifvis, mooie en volle zachte koralen en enorm veel murenes. Helaas waren we verwend, dus dit was een wel erg gewone duik.
We wachten nu op de juiste omstandigheden om over te steken van Noord Male Atol naar Noord Ari Atol, om vandaar een korte oversteek te maken naar Baa Atol, om bij Hanifaru te komen. Iedereen zit nu lekker bij te komen van de duiken van vandaag en heeft na al het kletsen over de duiken eindelijk tijd voor zijn logbook en foto- en videoapparatuur. Buiten gaat er een tropische storm over, waarbij er nog geen zicht is van tien meter. De heerlijke geuren uit de keuken vullen de boot. Na het diner nog even lekker luieren en dan weer vroeg onder de wol. Hopelijk een iets rustigere nacht dan de afgelopen nacht met alle regen en woelige zee.
De teller van de manta’s staat nu op 25, 1 haai en dan zijn we hier pas 3 dagen.
 
We kijken nu al uit naar morgen.
 
 

Dag 4
Het is weer 5:30 en we worden gewekt voor de eerste duik van vandaag.
We gaan naar Okobe Tila, een mooi klein onderwater eiland met veel zacht koraal. Dit is een leuke afwisseling op alle manta’s. We starten de duik gelijk in hele scholen gele snappers, die om en tussen ons door zwemmen.
Het koraal ziet er kleurrijk uit, en er zit een hoop verschillende kleine vis in alle kleuren en maten. Halverwege zien we nog een schitterende octopus en een etende schildpad.
Dat eten van dat beest ziet er in ieder geval niet smaakvol uit, hele stukken koraal worden losgetrokken en het meeste valt weer uit z’n bek.
Net voordat we de opstijging willen maken voor onze stop zien we nog een schorpioenvis liggen.
Na een paar keer op de foto en film te zijn gezet was het beest het zat en keerde Riana zijn bips toe, net toen ze voor nog een foto af wilde drukken
 
De 2e duik van vandaag was wederom bij manta point.
Tijdens de afdaling zien we direct twee manta’s langskomen. Een stukje verder zien we 2 slapende kleine “witpunt rifhaaitjes” liggen. Rob heeft ze wakker gemaakt zodat ze een rondje voor de camera konden zwemmen.
In de verte zagen we de volgende manta’s alweer.
We ging weer bij het poetsstation liggen en het was weer een komen en gaan van manta’s.
Riana zat lekker foto’s te nemen, maar werd weggestuurd door een gids van een andere groep.
Dit was niet omdat ze op het poetsstation zat, maar omdat er wat Japanners op haar plekje wilde zitten. Gelukkig had Riana dit niet helemaal door.
Toen we het zat waren besloten we nog even aan de andere kant te kijken en zagen toen een grote groep meer dan 20 met “Mobulas”, een soort mini manta.
Volgens zeggen blijkt het zien van zo’n groep een unieke ervaring te zijn.
Na deze duik zijn we gaan varen naar het noorden, om zo donderdag ochtend de oversteek te kunnen maken naar het Baa-atol.
Op de overnachtingsplek gaan we op weg om een duik te gaan maken bij “Kuda Faru” de mooiste duikplek van het noord male atol.
De haaien zouden om ons heen zwemmen en dan willen we het nog geen eens hebben over de eagle rays.
We stonden klaar om over boord te gaan, maar helaas Bas vond het door de stroming, golfslag en de stand van de zon niet verantwoord om te gaan en koos voor een alternatieve stek, The Bas Alternative Reef”.
Een duikstek waar we niet veel over te schrijven hebben, allen het zien van een rode anemoon en wat clownvisjes.
 
Lekker relaxen en misschien een drankje. Morgen een reisdag en dat betekent uitslapen, althans we hoeven ons bed niet uit.
 

Dag 5
Vandaag gaan we eindelijk proberen om van het Noord-Male atol naar het Baa-atol te komen. Door de wind de afgelopen dagen was het niet mogelijk om de oversteek te maken. Wel voor de live-a-board boot, maar niet voor de dhoni. Deze zouden we dan terug vinden op de bodem.
 
Omstreeks 06.00 uur werden de motoren gestart en om 06.30 uur begon de reis naar het Baa atol. Alleen bleek de wind nog steeds te hard en met golven van 3-4 meter ging het vandaag niet lukken. De voorspellingen waren de laatste dagen goed en de wind zou gaan liggen. Helaas dus niet. Het weer blijft onvoorspelbaar, zeker op de Malediven. Heen naar Baa is één, maar terug om op tijd bij het vliegveld te komen is twee. We kijken dus ook met enige argwaan de komende dagen naar het programma.
 
 
Voor vandaag dus een alternatief programma. Een duik aan de west-zijde van het Noord-Male atol werd het dus. Het werd Helengili thila. Een misverstand bleek er de oorzaak van dat we verkeerd gedropt werden. Op zich niet zo’n probleem, maar als dat resulteert in 10 minuten tegen de stroming in duiken om bij het kanaal te komen, wordt het wel een klein probleem. Iedereen zat na zo’n 10 minuten op nog maar 100 bar. Op de hoek de rifhaak bevestigd en kijken maar. Er zwom een grote gevederde pijlstaartrog vlak voor onze neus voorbij. Ook zagen we boven ons een groep adelaarsroggen. Er was zeer veel vis rondom het “stroompunt“. Gezien het luchtverbruik, besloten wij om toch ons geluk te zoeken op een minder diep deel van het rif. Later bleek een verkeerde keuze want de rest van de groep had een paar grijze rifhaaien en grote witpuntrifhaaien gezien.
 
Uiteindelijk kwam iedereen na zo’n 40 minuten uit het water, wat veel minder is dan we gewend zijn, maar onze halve luchtvoorraad was erdoor gejaagd bij het eerste gedeelte tegen de stroom in duiken.
 
De tweede duik voor vandaag stond gepland bij Chicken Island, aan de zuidoost-zijde van het Noord-Male atol. Bij aankomst daar kregen we toch wel een vreemd gevoel. Op de duikstek lag het ene na het andere wrak op het rif. Kennelijk door de wind op het rif gegooid en door gebrek aan financiële middelen daar maar gelaten.
 
We zouden gaan duiken in het kanaal bij Chicken Island, bekend om soms wel honderd Adelaarsroggen, die op het visafval afkwamen wat daar door de vissers in zee gedumpt werd. Onderwater leek het wel een sneeuwstorm. Overal dwarrelend zand in het water. Foto’s maken of filmen deden we dus ook maar niet. Er moest wel iets heel interessants langs komen om de apparatuur aan te zetten. De locatie had een beetje weg van de Gardens in de Rode zee, bij Sharm-El-Sheikh. Soms stijl, soms glooiende zandhelling met hier en daar een rots. Aan het einde van de duik nam de stroming toe en we werden bijna uit het kanaal geperst naar open zee. Volgende stop Thailand op 2400 km. Gelukkig vond de dhoni ons terug, mede door de decoboei.
 
Voor ons een wat teleurstellende dag, maar morgen of overmorgen gaan we weer manta’s zien. Een goed vooruitzicht.
 

Dag 6
Vandaag werd door de bemanning van de boot definitief besloten om niet de oversteek te maken naar Hanifaru Bay.
Harde wind, veel stroming en golven van 4 meter hebben roet in het eten gegooid. Eén troost, volgens een duikschool die daar al lag was het zicht erg slecht. Geen manta of walvishaai werd de afgelopen dagen waargenomen op de duikstek.
Weer vroeg uit de veren. Iets later dan de vorige dagen, gids misschien verslapen? De eerste duikstek was aan de zuidzijde van de laatste duik van dag 5. Aan de andere kant van het kanaal, nabij het vissersdorp??? Er was een rustige stroming die we dit keer een keertje mee hadden. Op het rif veel koraalvis en harde- en zachte koralen. Opvallend was het aantal murenes, reuzenmurene, net-murene en roodkopmurene, soms meerdere bij elkaar. 
Op de rand van het rif in de vroege ochtend een school bultkoppapegaaivissen en natuurlijk waar we voor we naar de Malediven kwamen een manta.
Het einde van de duik kon rustig gedaan worden op het dak van het rif, omdat dit net iets dieper lag dan de veiligheidsstop.
De tweede duik stond weer gepland op Lankan Finoldhu, of te wel Mantapoint. Gelijk bij aanvang van de duik zagen we eerste manta’s al in glijvlucht. Hierop de glijvlucht gevolgd en op het poetsstation uitgekomen. Hier kwamen de ene na de andere manta naar beneden voor een poetsbeurt. Uiteindelijk telden we tussen de 10 en 15 manta’s die rond het poetsstation hingen en om de beurt naar het poetsstation kwamen. We waren gelukkig, mede omdat de rest van de groep de verkeerde kant op gegaan was, waardoor wij de manta’s helemaal voor ons zelf hadden. We hadden alle tijd voor mooie opnames. Alleen Rob kreeg weer een tik van een vin, omdat hij wat te dichtbij was.
Uiteindelijk kwamen we met veel minder dan 50 bar weer boven.
De derde duik voor de dag was op Banana reef. De naam komt van de vorm van het rif, een bananenvorm dus.
Door het toch wel slechte weer waren veel live-a-board boten uitgeweken naar deze locatie, omdat ze in de buurt van Male nog een beetje beschut liggen. Op het rif dus redelijk druk, redelijke stroming, maar wel veel te zien en zeker de moeite waard. Grote scholen fuseliers, snappers en en weer veel soorten murenes. Astrid was net een foto aan het maken en allerlei instellingen aan het uitproberen, toen een blonde dolly in een shorty, haar brut aan de kant duwde, een foto nam en gelijk weer door zwom. Astrid was zo verbouwereerd van deze actie dat ze niet eens het masker van die dame haar gezicht trok of haar loodgordel even loskoppelde. Aan het eind van de duik nog een groene schildpad, alhoewel we ons toen wel tegen de stroming in moesten werken. De verrassing kwam toen we boven water kwamen. Het was nog droog, maar de donkere lucht betekende weinig goeds. De laatste vin was nog niet aan boord of het noodweer barste los. Het zicht werd snel minder en de wind nam sterk toe. Het gevolg was dat de dhoni de grootste moeite had zijn weg terug te vinden naar de boot, hetgeen gelukkig wel lukte. Wel hadden we twee pogingen nodig om naast de boot te komen, als gevolg van de harde wind. Welkom op de Malediven.
 

Dag 7
Vanmorgen stond een duik op het wrak van de Maldive Victory op het programma. Dit wrak ligt net naast de landingsbaan van het vliegveld. Het wrak ligt op een diepte van 20 (stuurhut) tot 40 meter diepte. Er kan een sterke stroming staan. In de briefing werd aangegeven via de lijn van de boei naar de stuurhut af te dalen. Helaas lag er al een boot aan de boei. We besloten om stroomopwaarts te springen en dan het touw te pakken. De stroming was redelijk sterk en het was aardig doorzwemmen om het touw te pakken. Astrid kon niet klaren en daardoor lukte het haar niet om snel genoeg tegen de stroom in te zwemmen en zij besloot terug te keren naar de oppervlakte. Rob en Riana zagen Astrid teruggaan naar de oppervlakte en gingen via het touw richting het wrak. In het ruim lagen allemaal luxe artikelen, als radio’s, staafmixers ed. Rob kon het niet laten en zetten een getoblaster op zijn schouder. Het wrak was nog niet echt begroeid, maar toch zeker de moeite waard. Het zicht was goed. De stroming was inmiddels sterker geworden. Bij de safetystop hingen we als vlaggen in de wind. Op de boot zat Astrid te wachten op onze terugkomst. S’middags stond er een relaxte duik op het programma.
Volgens de gids hadden we een beetje stroming in de rug en konden we het einde van het rif halen waar de nodige holen met net-murenen zaten.
Helaas was het anders en hadden we een lichte stroming waar we tegen in moesten zwemmen.
We zagen natuurlijk wel de nodige net- en reuzenmurenen in hun holen zitten, waar er bij één stelletje zelfs de kappersgarnalen nog op visite waren.
Aan het einde van de duik vonden we nog een schorpioenvis en nadat Rob hem gefilmd had en Astrid er een foto van had genomen, was Riana aan de beurt.
Helaas draaide ook deze schorpioenvis zich om, toen Riana net wilde afdrukken. De 3e duik van vandaag was een nachtduik op een wrak en een ronde thila. Op zoek naar het kleine spul, waar we helaas niet veel van gevonden hadden. Wel zagen we een witgestippelde heremietkreeft en een zwartwang murene.
Deze laatste was niet echt gediend van het fotograferen, want zodra de camera dicht bij kwam, snelde hij zich zijn hol uit om zijn tandjes van dichtbij te laten zien.
Na de safety stop gingen we snel aan het touw omhoog om met de nodige golfslag weer bij de dohni aan te komen. Bij terug komst op de boot werden we ontvangen met een lekkere kop warme chocolademelk, daar waren we aan toe.

Dag 8
Vandaag staat er een kanaalduik op het programma. Helaas staat de stroming anders dan nodig voor deze duik en wijken we uit naar de duikstek waar we gisteren onze nachtduik hebben gemaakt. We wisten daar inmiddels de weg. We begonnen bij het wrak. Astrid maakte helemaal geen foto’s. Later bleek dat ze vergeten was een geheugenkaartje in haar toestel te doen. Het was een leuke rustige duik.
  
De tweede duik was op Kandooma Thila. Bij de briefing werd aangegeven dat er soms een sterke tot zeer sterke stroming kan staan, maar dat er waarschijnlijk niet veel stroming zou staan. De Thila ligt op een 20 meter diepte en gezien de stroming was het dus noodzaak om zo snel mogelijk af te dalen. Hangend aan het rif kijken of we er allemaal waren. Toen begon de “klim” naar het stroompunt op 30 meter diepte, handje voor handje, van steen naar steen tegen de stroom in. Onderweg zagen we al de grijze rifhaaien paraderen langs het rif. Ook een zeer grote school horsmakrelen hing bijna stil in de sterke stroom. Het was de klim meer dan waard. Op het stroompunt cirkelde een school van ongeveer 15-20 adelaarsroggen rond. Omdat de computer nog een paar minuten van deco aangaf lieten we het rif los en lieten ons met de stroom mee voeren langs het rif. Daar kwamen we nog een paar grijze rifhaaien tegen, één kwam recht op ons afzwemmen. Een zware maar leuke duik.
 
De geplande duikstek bleek niet geschikt vanwege de uitgaande stroming en de ligging van het rif, dus werd er voor de derde duik uitgeweken naar Kandooma Thila, dezelfde duik als de tweede duik van deze dag. We, Rob en Riana, wilden proberen dit keer een betere positie te bemachtigen voor het zien van de grijze rifhaaien.
We besloten een deep entry te doen, dus zonder lucht in je jacket te water en zo snel mogelijk onder gaan. Het plateau van het rif zou onder de entry plaats liggen op zo’n 30 meter diepte. Eenmaal in het water lukte het ons om gelijk onder te gaan en vervolgens door hard vinnen konden we op het plateau komen op zo’n 30 meter diepte. Hier troffen we een stroming die vele malen sterker was dat de tweede duik deze dag. Met handen en voeten lukte het ons om op een positie te komen waar we vanaf de rifrand de diepte in keken en alle het grote spul langs zagen komen. Ook onze onderwatervrienden hadden het moeilijk, omdat ze erg langzaam langs kwamen en net als ons worstelend tegen de stroming. Grote scholen Jacks, Adelaarsroggen en haaien kwamen voorbij. Een adelaarsrog kwam vlak voor Riana net boven de rand even kijken op nog geen twee meter afstand. Het nemen van foto’s en video was bijna onmogelijk door de enorme stroming. Een verkeerde beweging, even opzij kijken of zo, had gelijk als gevolg dat je masker bijna van je hoofd werd getrokken door de stroming en om je automaat in te houden moest je wel op je bitje bijten.
 
 
Na een minuut of tien op de rand gelegen te hebben, de nultijd naderde snel en ook de luchtvoorraad kwam snel richting de 50 bar, besloten om het rif los te laten. Het gevolg was een ware achtbaan over het rif, waarbij we alle kanten opgeslingerd werden. Het lukte Rob en Riana om bij elkaar te blijven en de veilige diepte van de veiligheidsstop te bereiken. Na zo’n 4 minuten veiligheidsstop, zoals de computer aan gaf konden we uiteindelijk opstijgen naar de oppervlakte. De boot lag gelukkig in de buurt, zodat we snel opgepikt werden.
 n overleg met de gidsen besloten we duik de volgende morgen maar niet over te doen, gezien het gevaar voor met name wat minder ervaren duikers. Dit was werkelijk een duik met een achtbaan ritje.
 

Dag 9
De laatste duikdag is aangebroken. De eerste duik staat gepland op ….. , een driftduik. Beneden aangekomen blijkt de stroom wederom de andere kant op te gaan dan in de briefing aangegeven. Dus weer tegen de stroom in zwemmen. Net onder zien we een schildpad, een modula en een grijze rifhaai. Op deze duik hebben we vijf verschillende soorten murenes gezien, een reuzen-, een witbek-, een net-, een baard-, en een goudmurene. Een jonge napoleon heeft ons de hele duik begeleid. Aan het eind van de duik hoorden we het geluid van dolfijnen, wat steeds dichterbij kwam. Helaas hebben we ze niet gezien. Toen we boven kwamen riep iemand van de boot dat we ze gezien moesten hebben omdat ze vlak bij onze boei langs zijn gezwommen, maar helaas het geluk was niet aan onze zijde.
 
Voor de tweede duik varen we naar de west zijde van het zuid Male atol voor een duik op….., in Thila in het kanaal. De bovenzijde van de Thila was een meter of 6. We hoefden gelukkig niet een hele lange afdaling te maken in de harde stroming. Vervolgens begon het “tijgeren” naar het stroom punt weer. Daar aangekomen zagen we een school Jacks en twee witpuntrifhaaien. Daarna met de stroom meegedrift. Het ging te snel om foto’s te nemen of een video-opnames te maken. Terug aan de oppervlakte werden de golven steeds hoger, maar konden wij gelukkig nog redelijk de boot inkomen.
 
Toen we de mededuikers op gingen pikken, werd dit steeds lastiger en moest de bemanning helpen om iedereen weer veilig aan boord te krijgen. We moesten bijna nog helpen hozen door al het water dat door de golven in de boot terecht kwam.
De laatste duik hebben we niet meer gedaan. We hebben onze spullen te drogen gehangen, zo kunnen we alles lekker droog meenemen. De mede duikers gingen het nog een keer proberen op Mantapoint, en gingen heen en weer en heen en weer, nog maar een keer heen en weer tot de lucht op was, maar helaas geen Mantapoint, laat staan manta’s te bekennen.
Ze hebben wel dezelfde schildpad vier keer gezien, maar die wilde zich niet laten fotograferen of filmen door een groep die zo druk was met heen en weer zwemmen.
Gelukkig is dit geheel ons bespaard gebleven. Morgen vertrekken we weer naar Nederland en kunnen we ondanks dat we de oversteek naar Hanifarubay niet hebben gemaakt toch weer spreken van een geweldige duikvakantie, met op de boot een zeer prettig reisgezelschap

Dag 10
Terwijl de groep, die pas morgenvroeg gaan vliegen, maken wij ons op voor ons vertrek. In de middag bezoeken Male. Heen gaan we met de dhoni en komen aan nabij de vismarkt. Hier kijken we met verbazing hoe snel een vis gefileerd kan worden. Hierna gaan we op zoek naar Seagull’s Icecream, welke we al snel vonden. Onderweg zijn er toch wat bewoners die ons proberen over te halen om toch vooral in hun winkeltje de souveniers de kopen, maar eerst ijs. Bij het verlaten staat een vasthoudende bewoner, waar we, gezien zijn vasthoudendheid maar mee gaan. Gelukkig is onze onderhandelaar Karin erbij, dus teveel betalen wordt aanzienlijk verkleint. De winkel van onze “ vriend” bezocht en er wordt stevig onderhandeld. Bij het vertrek met onze inkopen kijkt hij niet al te vriendelijk. Kennelijk is de winst hem tegengevallen.
 
Het werd nu eens tijd voor een geode bak koffie. We hebben met Bas en Kristiaan afgesproken dit te doen bij Bistro Jade. De koffie was voortreffelijk en een genot na een week scheepskoffie gedronken te hebben.
Omdat onze vlucht laat in de avond naderde gingen we met de watertaxi terug naar de boot, nabij het vliegveld van Male. Op de boot werden de laatste woorden gesproken, het diner genuttigd en onze dank overgebracht aan de bemanning, met name de kok heeft ons bijzonder goed verzorgt de afgelopen dagen.
Om 21.00 uur werd het tijd om afscheid te nemen van de groep en de bemanning en gingen we voor de laatste keer met de dohni op pad naar het vliegveld.
Na een prettig verlopen vlucht en tijdelijk verblijf op Dubai landen we een dag later op Schiphol in de kou.
Het is al met al een zeer geslaagde vakantie geweest ondanks het feit dat we niet naar Hanifaru konden gaan vanwege het weer.
 
Enkele feiten:
 
Aantal duiken                         : 23
Duiken met manta’s             : 7
Wrakduiken                            : 2
Nachtduiken                           : 1
Diepste duik                           : 31 meter
Langste duik                          : 61 minuten
Stroomduiken                        : Bijna alle duiken